Raseigenschappen

Jaren geleden publiceerde een Nederlandse krant een nieuwsbericht over een man van meer dan 60 jaar oud, die in het centrum van Amsterdam liep met aan weerszijden van hem een leuk uitziende jonge dame. Een jongere man, blijkbaar erg jaloers, begon de kleine groep lastig te vallen, met de mededeling dat de dames veel beter af waren met hem dan met ‘opa’. Toen na een tijdje de jongeman fysiek begon te dreigen lag hij binnen een paar tellen gestrekt op de straatstenen. Het bleek dat ‘opa’ een zwarte band had in 5 verschillende vechtsporten. In een interview vertelde de man de krant dat hij pacifist was. Dat kon hij naar eigen zeggen zijn omdat hij zichzelf heel goed kon verdedigen.
In januari 2014 vertelden kranten over de hele wereld het verhaal van een 8-jarige jongen die 4 volwassenen en 2 kinderen had gered van zijn familie tijdens een brand in hun huis. Terwijl de geredde mensen buiten worstelden om lucht te krijgen keerde de jongen terug in het huis in een poging om zijn beste vriend te redden, zijn grootvader, en een andere gehandicapte lid van de familie. De jongen heeft deze poging helaas niet overleefd.

U zult zich afvragen waarom deze verhalen in deze rasinfogids staan. Het antwoord is dat als deze twee mensen honden waren geweest, zij Amstaffs waren geweest met een voorbeeldig en karakteristiek temperament. Kortom:  “Zijn moed is spreekwoordelijk”. Dit is een zeer belangrijk aspect van het karakter.
Een Amstaff is niet bang (en is geen Amstaff als hij bang is). Die moed is ook een rode draad in de geschiedenis van het ras. Moed is echter iets heel anders dan agressiviteit, die immers vaak bedoeld is om onzekerheid te verbergen. Een Amstaff moet moed en zelfvertrouwen uitstralen en gaat nergens voor opzij.
Het is daarmee ook een nieuwsgierige en avontuurlijke hond “Attent ten opzichte van zijn omgeving” beschrijft de levendige, nieuwsgierige en intelligente houding van de Amstaff die alles in de gaten houdt en niets mist, maar die door zijn zelfvertrouwen altijd net die seconde bedenktijd neemt voor hij reageert. Maar het is niet alleen een hond die observeert, maar een die deel wil zijn van wat er gebeurt. Een hond waarmee je goed actieve dingen kunt doen en die graag werkt.

Een Amstaff is extreem mensgericht en mensvriendelijk.  Zelfs de meest mishandelde Amstaff is vaak zonder problemen benaderbaar, ook door wildvreemden;  Amstaffs zijn zeer gevoelig voor gemoedstoestand. Veel eigenaren zien het vriendelijke gedrag van hun Amstaff naar andere mensen en vragen zich af of hun hond ze ooit zou beschermen als dat nodig was. Diegenen die zich in een situatie hebben gevonden waarin ze zich werkelijk bang en bedreigd voelden zullen vertellen dat hun hond er opeens voor ze stond, alert, beschermend en klaar om in te grijpen.
Ze zijn in staat om zich heel goed aan te passen aan zwakkeren. Hoewel van nature lomp kunnen ze heel voorzichtig zijn met kinderen, ouderen, of mensen met een mentale of fysieke handicap;  Een Amstaff is ook heel tolerant qua opvoeding naar mensen. Dit is geen hond die als hij in bed mag kruipen vervolgens territoriaal wordt en de baas het bed uit jaagt. Dit is een hond die niet kan wachten tot de baas bij hem komt liggen.
Ze zullen hun leven geven voor hun baas. Een gezin dat in hun huis was overvallen door brand wist te ontkomen op hun jongste dochter na. De brandweer die naar binnen ging om het meisje te redden vond haar op bed, beschermd door het lichaam van de Pitbull van het gezin. Het meisje was nauwelijks gewond, terwijl de hond over 60% van haar lichaam verbrand was.

Het aantal gevallen van Amstaffs/Pitbulls die hun leven gaven voor hun baas is groot.
Het is een terriër. Koppig en met een sterk karakter. “Nee” is een uitdaging om het nog eens te proberen, dus de baas moet niet hard zijn, maar wel consequent. En als je een terriër fysiek aanpakt, dan komt hij fysiek terug. Een Amstaff vereist dan ook geen fysiek harde aanpak zoals ze zelfs op sommige hondenscholen propageren. Een afkeurend woord of een teken van goedkeuring zijn de beste middelen want dit ras heeft een grote “will to please”.
Het grootste aandachtspunt bij de powerbreeds is het feit dat ze meestal niet met andere honden om kunnen gaan. Als je een “sociale” stafford adopteert moet je er altijd u aandacht bij houden dat het ooit mis kan lopen! Je moet er rekening mee houden dat het mis kan gaan, dat de kaken vastklikken is een fabeltje, ze zijn gewoon heel sterk en als ze een andere hond vast hebben loopt het 9 kansen van de 10 fout af met de tegenstander. Er zijn gedragstrainers die beweren dat je deze honden sociaal kan maken en dat het aan de opvoeding ligt, dit hoeft zeker niet zo te zijn! Je kan naar zoveel hondenscholen gaan als je wilt en socialiseren zo vaak je wil maar het kan er op latere leeftijd pas uitkomen en dan hoor je de mensen roepen: dat doet hij nooit! Maar dan is het te laat.

Als je er rekening mee houdt dat het mis kan gaan en daar ook u verantwoordelijkheid over neemt is hij de perfecte metgezel. Hou hem alle tijden aan de leiband en laat hem niet loslopen op hondenweides want het kan zomaar eens zijn dat er ineens een klein hondje van achter de struiken komt.